DRACHTEN – Liv Boomsma (17) heeft de angststoornis Emetofobie, de angst voor overgeven. Naar schatting hebben minstens 115.000 mensen in Nederland en België last van emetofobie. Liv loopt hier sinds 2025 tegenaan en heeft een boek geschreven over haar ervaring. ‘Mijn angststoornis zal nooit weggaan, maar met hulp vanuit mijn omgeving leer ik ermee omgaan.’

Hoe haar angststoornis is ontstaan, weet ze niet. Wat ze wel weet, is dat ze op 2 april 2025 ineens heel misselijk werd in de bus. Ze was op weg naar een event in Leeuwarden. ‘Ik had hier ongelofelijk veel zin in. Ik zou ook gezellig wat met oude klasgenoten doen, die in de buurt van het event woonden. Echter liep deze dag anders dan gedacht. Ik kreeg een paniekaanval in de bus. Ik belde mijn moeder en mocht naar huis. Sindsdien is het alleen maar bergafwaarts gegaan.’

Zenuwen en misselijkheid

De dokters kunnen niet verklaren waar de misselijkheid vandaan komt. Liv heeft zelf wel een idee. ‘Als ik nerveus ben, dan word ik misselijk. Daardoor moet ik bijna overgeven, waardoor ik nog nerveuzer word. Ik zit als het ware in een vicieuze cirkel van misselijkheid en zenuwen. Ik heb daardoor veel moeite met eten en ben ook veel afgevallen.’

Haar wereld werd kleiner

Liv gaat daardoor al 1,5 jaar niet meer naar school. ‘Voordat deze stoornis zich ontwikkelde, deed ik de opleiding pedagogisch medewerker kinderopvang aan Firda in Drachten.’

Liv ging de deur niet meer uit. ‘Toen het aan het begin zo slecht met me ging, vond ik het lastig om samen te zijn met anderen. Ik stopte met werken en zag mijn vriend ook niet meer. We hebben toen telefonisch veel contact gehad. Op een gegeven moment vond hij de situatie te moeilijk worden en eindigde hij onze relatie. Gelukkig had hij al snel spijt, waarna we tijdens oud en nieuw weer bij elkaar kwamen. Op dit moment gaat het stukken beter tussen ons, omdat we erachter zijn gekomen dat we elkaar nodig hebben en dat we niet zonder elkaar kunnen.’

Hulp vanuit omgeving

De rest van haar omgeving staat ook altijd voor haar klaar. Samen met haar ouders is ze in gezinstherapie geweest, omdat haar ouders graag meer handvatten wilden hebben om haar beter te helpen. Daarnaast is ze ook zelf in therapie geweest.

Haar therapeut had een uitspraak die haar is bijgebleven. ‘Je hebt het woord FEAR, die kan twee betekenissen hebben: Fear, Everything, and Run. En Face, Everything, And, Rise. De eerste uitspraak staat voor dat je wegrent van de problemen en angsten die je hebt. De tweede uitspraak staat juist voor dat je het avontuur aangaat. Ik probeer steeds meer naar die uitspraak te leven.’

Ze vindt het fijn om online contact te hebben met mensen. ‘Sinds kort heb ik ook een nieuwe vriendin gemaakt via TikTok. We hebben appcontact met elkaar, omdat zij helemaal in Engeland woont. Zij houdt ook van schrijven en we brainstormen samen over boeken. Dat vind ik fijn, want die passie kan ik nu eindelijk delen met iemand.’

Passie voor schrijven

Liv is altijd al creatief geweest. ‘Ik hou heel erg van schrijven en knutselen. Maar mijn grootste passie blijft dan toch wel het schrijven van boeken.’

De passie voor schrijven is ontstaan op de basisschool Sint Lukas. Juf Mariska gaf les in het schrijven van kleine verhalen. Hierbij werd duidelijk aangegeven dat het verhaal op één A4 moest passen. ‘Zij heeft mij gestimuleerd in het schrijven van verhalen. Zonder haar zou ik er niet verder mee zijn gegaan. Van mijn ouders heb ik een mooie schrijfmap gekregen, waarin ik mijn eerste boek heb geschreven. De afgelopen maanden ben ik weer volop bezig met het schrijven van boeken.’

Twee boeken geschreven

Op dit moment heeft ze twee boeken geschreven, namelijk ‘The Doors Beneath the Bookstore’ en ‘De wereld buiten mijn deur’.

‘De wereld buiten mijn deur’ gaat over Emetofobie. De naam staat symbolisch voor de wereld buiten de voordeur, die voor een groot deel is afgesloten sinds de angststoornis. In het boek zul je lezen over het ontstaan van de stoornis en hoe het haar leven heeft beïnvloed. Hoe verder je leest, hoe meer de deur zal gaan opengaan voor de buitenwereld. ‘Ik zie online veel mensen die ook strijden met Emetofobie. Daardoor had ik het idee gekregen om mijn verhaal te delen. Ik heb het boek geschreven omdat ik wil dat mensen met dezelfde angst weten dat zij niet de enige zijn en dat het goed is om hulp te vragen. Soms kan je het in je eentje gewoon niet alleen oplossen.’

Ook zul je lezen over hoe een stoornis van invloed kan zijn op de omgeving. ‘In mijn geval moest er veel rekening worden gehouden met mij. Of ik wel at of dronk en of ik niet te veel was afgevallen. Er kwam vooral veel op de schouders van mijn moeder terecht. Zij ondersteunt mij in het nemen van stappen, die voor de meeste mensen heel klein zijn, maar voor mij te groot. Zo was de eerste stap naar buiten echt een uitdaging. Zij helpt mij om de angststoornis onder ogen te zien en daar ben ik haar zo dankbaar voor.’

Herbelevingen tijdens het schrijven

Het schrijven van dit boek was voor haar een uitdaging. ‘Ik vond het heel erg moeilijk om het boek te schrijven, omdat ik alles weer moest herbeleven. Natuurlijk waren er ook mooie tijden om over te schrijven, maar vooral ook veel moeilijke tijden.’

Hoe het nu gaat

Op dit moment gaat het gelukkig wat beter met Liv. ‘Ik ben 5 kilo aangekomen en ik ga meer de deur uit. Ik probeer drie keer per dag een stukje te lopen. Elke keer probeer ik een stukje langer te gaan. Mijn angststoornis zal nooit weggaan, maar met hulp van mijn omgeving leer ik ermee omgaan.’

Boodschap

Ze heeft een mooie boodschap voor de mensen die Emetofobie hebben. ‘Je staat er niet alleen voor. Als je het niet aankan, is het oké om hulp te vragen. Het is een moeilijke en lange reis, die je absoluut niet alleen kan en hoeft af te leggen.’