SMALLINGERLAND – Antonina Kamenchuk was 24 jaar toen zij samen met haar moeder moest vluchten uit Oekraïne. Ze studeerde in de grote stad Kyiv en kwam uiteindelijk terecht in een klein dorpje in Opsterland terecht. Inmiddels geeft ze zelf Nederlandse les aan Oekraïners. ‘Het voelt echt als een luxe om een thuis te hebben.’

Antonina vertelt nog steeds met de nodige emotie over de oorlog in haar moederland. ‘Ik woonde 20 kilometer van Kyiv vandaan. Ik wilde daar heel graag blijven, maar op een gegeven moment gingen de ramen van onze woning kapot. Ik dacht: nu moet ik iets doen. Mijn moeder en ik hebben toen de trein genomen naar Polen en vanaf daar zijn we naar Nederland gevlogen. Ik was zo blij om weer veilig te zijn.’

De reden dat Antonina naar Nederland ging, was dat ze via een Facebookgroep in contact kwam met een gastgezin. ‘Een alleenwonende vrouw bood haar huis in Friesland aan ons aan. Ze is zo gastvrij geweest. Ik praatte veel met haar en zo heb ik de Nederlandse taal sneller kunnen leren. Daarnaast begon ik al na een week in Nederland met een cursus Nederlands.’

Een nieuw leven in Friesland

Haar moeder en de gastvrouw waren in het begin de enige mensen die Antonina kende in Nederland, maar haar sociale kring groeide snel. ‘Ik nam deel aan activiteiten bij de bibliotheek, een Taalhuis en volgde een taalcursus bij Firda. Daar heb ik vriendinnen aan overgehouden. Ook ontmoette ik een leuke Friese man. We zijn nu zelfs getrouwd, wonen in Drachten en ik heb er een hele leuke, grote schoonfamilie bij gekregen.’

Een echte taalknobbel

Antonina blijkt over een echte taalknobbel te beschikken. ‘In Kyiv had ik net mijn diploma Engels behaald. Dat heeft me geholpen in Nederland. Ook de Nederlandse taal had ik snel onder de knie. De eerste twee taalniveaus waren voor mij al snel te makkelijk, waardoor ik na twee weken al door mocht naar de volgende cursus.’ Op dit moment werkt Antonina elke zaterdag en geeft ze Nederlandse les aan Oekraïners. ‘Dat is best een gek besef, omdat ik hier natuurlijk zelf ook pas vier jaar woon.’

Snel volwassen geworden

Door haar vlucht uit Oekraïne is Antonina naar eigen zeggen snel volwassen geworden. ‘Ik was net klaar met mijn studie. Ik wilde gewoon wat werken en reizen, maar toen overkwam ons dit ineens. Ik moest voor mijn moeder zorgen, omdat zij lupus heeft. Dat is een auto-immuunziekte. Daarnaast moest ik naar de gemeente bellen voor woonplekken, omdat we natuurlijk niet voor altijd in de woning van de gastvrije mevrouw konden blijven wonen. Gelukkig konden we al snel terecht op locatie in Gorredijk.’

Stapje terug

Antonina is ook een harde werker. Ze schuwt het aanpakken niet. ‘Ik heb vrijwilligerswerk gedaan in Nederland, geef Nederlandse les en ben nu bezig met mijn rijbewijs. Ik wil graag snel. In Oekraïne had ik zo vier lessen per week genomen, maar in Nederland is dat niet mogelijk. Ik moet leren om het rustiger aan te doen.’

Onbegrip en vervelende reacties

Antonina krijgt soms vervelende berichten op Facebook. ‘Ik krijg racistische opmerkingen op Facebook en hoor dat we alles te makkelijk krijgen. Wat mensen niet weten, is dat veel Oekraïners met zeven personen op een klein kamertje wonen. Wij hebben niet gekozen voor de oorlog in Oekraïne, maar we proberen er wel het beste van te maken. We moeten elkaar helpen.’

Nederland als tweede thuis

Inmiddels begint Nederland na vier jaar steeds meer als haar tweede thuis te voelen. ‘Het voelt echt als een luxe om een huis te hebben. We moesten alles achterlaten en wennen aan Nederland. Ik heb mezelf gelukkig weer gevonden. Het begrijpen van de taal heeft me hierbij geholpen.’ Toch blijft Oekraïne voor Antonina haar thuisland. ‘Als de oorlog is gestopt, zou ik graag samen met mijn man, als hij dat ook wil, terug willen gaan naar Oekraïne.’