DE KNIPE – Nu de 70 werknemers van Accell na het faillissement hun ontslag krijgen, verkeren zij in grote onzekerheid. Bert Hoekstra uit De Knipe zit al een jaar ziek thuis en had met Accell afspraken gemaakt voor een vertrekregeling. Maar het blijft angstvallig stil. ‘De continue onrust ging ten koste van ons werkplezier.’

Op zijn knusse dakterras in De Knipe doet Bert rustig zijn verhaal. Sigaretje, biertje erbij. Een jaar geleden kwam hij ziek thuis te zitten. ‘Ik werkte in de lakkerij en kreeg ineens eczeem door stoffen in de nieuwe lakken. Ik zat helemaal onder de uitslag en kon niet meer werken. Toen kreeg ik andere klusjes in het bedrijf. Dat beviel ook prima maar uiteindelijk werd de eczeem zo erg dat ik in de Ziektewet kwam. Toen ik vorige week hoorde dat Accell uitstel van betaling had aangevraagd, dacht ik meteen: hoe komt het met mij?’

Batavus was nog Batavus

Bert kwam dertig jaar geleden bij Batavus terecht. Hij was geschoold voor het vak van schilder maar heeft nooit als schilder gewerkt. Het dichtstbij kwam nog het interieurlakken bij jachtbouwer FRIPOL. ‘Ik had bij het uitzendbureau aangegeven dat ik wel bij Batavus wilde werken,’ begint hij. ‘Toen belde Randstad ineens dat ze me daar konden plaatsen. Batavus was toen nog gewoon Batavus.’

Onrust

Dat veranderde in 2022 toen Accell aan het roer kwam. ‘Vanaf dat moment is het hard achteruit gegaan,’ blikt Bert terug. ‘Dat merkten we meteen. “Dit gaat niet goed,” zeiden we tegen mekaar. Je merkte het ook aan de sfeer. En er waren veel personele wisselingen. Die ging eruit, die kwam erbij. De leidinggevenden wisselden ook steeds. Die onrust ging ten koste van ons werkplezier.’

Bakfietsen

De strategische vergissing van Accell om teveel fietsen te blijven maken na de corona-pandemie, is ook Bert bekend. ‘Het was wel een goede zet hoor, om tijdens de covid-periode meer fietsen te produceren. Maar daarna ging het mis. Op de werkvloer vermoedden we al dat het niet goed zou komen.’ Ook de rel rond de Babboe-bakfietsen speelde het bedrijf parten. ‘Er waren gebreken in de frames die in China gemaakt werden. Maar wij droegen de naam en Accell moest alle plooien gladstrijken,’ analyseert Bert.

Toen Bert zich een half jaar geleden beter kwam melden op kantoor brak z’n hart. ‘Ze waren in de hal alles aan het leeghalen: montagebanden, machines, spuitcabines, alle medewerkers die er nog waren moesten alles opruimen.’ Bert wist meteen hoe laat het was en stapte naar vakbond FNV. ‘Ik kreeg een vertrekregeling aangeboden. Ik zou tot augustus/september worden doorbetaald en daarna zou mijn vertrekpremie volgen. Nu is het half augustus en zijn ze failliet. Ik vermoed dat ik nu niks meer krijg.’

Groenvoorziening

Al zijn hoop heeft Bert nu gevestigd op de vakbond. Die laat al weten dat wat haar betreft alle medewerkers die onder het (oude)sociaal plan vallen, volledig betaald moeten worden. ‘Het is even zwaar,’ zucht Bert. ‘Maar, ik wil wel vooruitkijken naar nieuw werk. Het liefst zou ik iets in de groenvoorziening doen. Niet meer in een fabriek maar gewoon lekker buiten in de weer zijn, lijkt me de laatste jaren wel goed.’ Een type voor slapeloze nachten is de nuchtere Bert niet. ‘Ik heb de vrede in mezelf gevonden. Ik denk er wel eens aan maar het domineert niet mijn leven.’