Al na de eerste week van de start van de oorlog in februari 2022 ging het eerste busje richting de Oekraïense grens. Dit alles startte onder de paraplu van Stichting Unite in Christ en groeide steeds groter door tot een enthousiast team van vrijwilligers. In november 2023 was het moment gekomen om als eigen stichting verder te gaan en is Stichting Friese Rijders opgericht.

Jetty en Elly zijn beide vrijwilligers bij de organisatie Friese Rijders voor Oekraïne. Jetty geeft aan dat eerst alleen maar mensen opgehaald werden in busjes. Maar omdat er met lege busjes heen gereden werd, is er besloten om goederen mee te nemen voor de Oekraïense bevolking. Er werd gezocht en gevraagd waar nou specifiek behoefte aan was. Dat resulteerde erin, omdat de oorlog voortduurde, dat de actie ‘voedsel in bananendozen verzamelen” ontstond. In die dozen konden producten waarmee een gezin twee tot vier weken mee vooruit zou kunnen. Er werd afgestemd welke houdbare producten daarin zouden kunnen, wat hebben mensen nodig.

De actie is ontstaan vanuit een groep bewogen mensen. Elly geeft ook aan hoe belangrijk het is om iets voor de mensen daar in Oekraïne te doen. Omdat er steeds meer spullen binnen kwamen is er besloten om een eigen vrachtauto te kopen. Jetty geeft aan dat er bijna wekelijks één vrachtwagen naar de Oekraïne rijdt, en soms zelfs twee of drie per week.

Alles bij elkaar opgeteld werken er zo ongeveer 150 mensen als vrijwilligers in de loods. Er zijn vluchtelingen uit Oekraïne die ook helpen met het inpakken en verzendklaar maken van de dozen. Veel materiaal wordt gebracht door particulieren, maar ook bedrijven, die een oproep doen aan het personeel of zij iets kunnen doen voor de Friese Rijders. Een stukje naamsbekendheid heeft daarin natuurlijk geholpen.

Jetty is al eens mee geweest naar Oekraïne. We reden met een bus met 20 vrijwilligers achter de vrachtwagen aan, om ook eens te kijken hoe dat proces daar gaat. De goederen worden gebracht naar een pakhuis aldaar, waar het redelijk veilig is, en ook meteen al weer uitgedeeld. Vanuit daar is er ook een heel netwerk gevormd waar de spullen naar toe kunnen. Bij het pakhuis worden de goederen verdeeld in de busjes en wordt het verder getransporteerd, ook wel onder begeleiding door politie of militairen. Zelf is Jetty wel eens in contact geweest met de mensen die de goederen kregen. Ik heb toen ook gezien hoe ze leven en hoe armoedig dat ook is. De mensen reageren erg dankbaar op onze komst.

Tijdens het bezoek schuift ook Chris nog even aan. Ze is vrachtwagenchauffeur, en is net teruggekomen van haar eerste rit. Op de vraag hoe ze het heeft ervaren geeft ze aan dat dit de eerste keer was dat ze reed, maar zeker niet de laatste keer. Chris doet graag vrijwilligers werk. Ze is vrachtwagenchauffeur en dit werd haar in de schoot geworpen. Op de vraag hoe mensen reageren op haar komst en het brengen van al die goederen vertelt Chris over een oude non die met haar begeleidster sprak. Toen ze in de gaten kreeg waarvoor we hier zijn en wat we doen liep ze op ons af, omhelsde ons en zei ‘I LOVE YOU”. Tot slot wil ze nog opmerken dat het fijn is dat ze even haar verhaal mocht vertellen, want dit is enorm dankbaar werk.